uwagi Darka
Uwagi reżyserskie dotyczące scen retrospekcji.
S2U1 Nie bardzo widzę ten ruch kamery z ręki, wydaje mi się,
że w retrospekcji nie pasują szybie ruchy kamery ani drgania kadru.
Moim zdaniem bezpieczniej będzie to nakręcić bez ruchu kamery.
W kadrze będą znajdować się bohaterka po środku i po obu stronach
przyjaciele. Będą siedzieć na ławce na korytarzu szkoły.
Zanim przybiegnie przyjaciółka w tym ujęciu bohaterka ją zobaczy
i wpadnie w euforię, szybko wstanie (by ją przywitać).
S2U2 Kontynuacja ujęcia poprzedniego. Bohaterka wstaje, w tym samym
momencie jej przyjaciółka wchodzi w kadr. Obie dziewczyny tryskają
energią i naiwną radością z tego, że się spotkały (jak co dzień w
szkole widuję się). Witają się delikatnym całusem (jak nastolatki).
S2U3 Wydaje mi się, że to ujęcie nie jest konieczne.
S3U1 Ważne w tej scenie jest to, co widz widzi pierwsze i w jakiej
kolejności pokazywane są kolejne istotne elementy, to jest:
choinka, prezent, bohaterka i chłopak.
Ja proponuje aby scena zaczynała się od choinki ubranej świątecznie
(bardzo kolorowo i świecąco).
Następnie pojawił by się prezent, duży zawinięty w kolorowy papier
z bardo dużą kolorową kokardą, (najlepiej kolory jaskrawe
z połyskiem), prezent powinien wyglądać maksymalnie kiczowato
jak w świątecznych reklamach.
Następnie powinna pojawić się bohaterka która będzie trzymać ten
prezent w rękach. Nie może odbiegać od nastroju, może mieć założone
na głowie rogi renifera które miały by lampki jak choinka.
Bohaterka będzie dawać prezent chłopakowi, w tym momencie w kadrze
powinien się właśnie pojawić. Chłopak najlepiej żeby był ubrany
w gruby wełniany sweter w świąteczny deseń, np. biało-czerwony
z wzorami św. Mikołaja, świąteczną choinką i reniferami,
sweter musi podkręcać sielankę jaka tam panuje.
Emocje też muszą być przerysowane, bohaterka powinna tryskać radością
i miłością, zaś chłopak powinien cieszyć się z prezentu jak dziecko.
Scena będzie trudna do nakręcenia ze względu na synchronizację gry
aktorów z ruchem kamery. Będzie trzeba ją porządnie przećwiczyć żeby
wyszła dobrze. Ponadto ruch kamery musi być idealnie płynny, kręcenie
z ręki nie wchodzi w rachubę.
S4U1 Może być, nie mam specjalnych jakichś uwag. Ja tę scenę widzę w
klasie w czasie lekcji (nie wiem czy o to chodziło).
S4U2 Może być, naturalna kontynuacja poprzedniego ujęcia.
S4U3 Proponuję tutaj zmianę. Ruch kamery nie był by w prawo lewo, lecz
zbliżenie na twarz bohaterki, perspektywa trochę żabia.
Ujęcie zaczyna się od tego, że widzimy obie dziewczyny, obie są
szczęśliwe. Kamera zbliża się na bohaterkę więc ta druga znika z
kadru.
Ujęcie kończy się na zbliżeniu w którym widzimy bohaterkę
szczęśliwą, rozmarzoną, w skowronkach,
„Ach! Jakie to życie jest piękne i beztroskie!”.
Bohaterka wspomina siebie, więcej, wspomina siebie szczęśliwą, więc
kładł bym nacisk bardziej na to aby to ją pokazać w tym ujęciu. Poza
tym po tym ujęciu następuje powrót do rzeczywistości czyli kontrast
jej samej w jej wspomnieniach a tym jak jest aktualnie.
Wszystkie ujęcia retrospekcji proponował bym zrobić lekko rozmyte czy z jakimś takim efektem, raz: po to aby ukryć niedoskonałości, dwa: żeby podkreślić, że to są jej wspomnienia. To by nadało większy kontrast między rzeczywistością, która jest szorstka i prawdziwa, a jej wyidealizowanymi (jak w bajce) wspomnieniami.
Proponuję jeszcze zrobić płynne przejścia między scenami retrospekcji, chodzi o to by nie było ostrego cięcia między sceną 2, 3 i 4, tylko by obraz płynie przemieniał się w następny.
Tak ja to widzę.
Uwagi reżyserskie dotyczące scen retrospekcji.
S2U1 Nie bardzo widzę ten ruch kamery z ręki, wydaje mi się,
że w retrospekcji nie pasują szybie ruchy kamery ani drgania kadru.
Moim zdaniem bezpieczniej będzie to nakręcić bez ruchu kamery.
W kadrze będą znajdować się bohaterka po środku i po obu stronach
przyjaciele. Będą siedzieć na ławce na korytarzu szkoły.
Zanim przybiegnie przyjaciółka w tym ujęciu bohaterka ją zobaczy
i wpadnie w euforię, szybko wstanie (by ją przywitać).
S2U2 Kontynuacja ujęcia poprzedniego. Bohaterka wstaje, w tym samym
momencie jej przyjaciółka wchodzi w kadr. Obie dziewczyny tryskają
energią i naiwną radością z tego, że się spotkały (jak co dzień w
szkole widuję się). Witają się delikatnym całusem (jak nastolatki).
S2U3 Wydaje mi się, że to ujęcie nie jest konieczne.
S3U1 Ważne w tej scenie jest to, co widz widzi pierwsze i w jakiej
kolejności pokazywane są kolejne istotne elementy, to jest:
choinka, prezent, bohaterka i chłopak.
Ja proponuje aby scena zaczynała się od choinki ubranej świątecznie
(bardzo kolorowo i świecąco).
Następnie pojawił by się prezent, duży zawinięty w kolorowy papier
z bardo dużą kolorową kokardą, (najlepiej kolory jaskrawe
z połyskiem), prezent powinien wyglądać maksymalnie kiczowato
jak w świątecznych reklamach.
Następnie powinna pojawić się bohaterka która będzie trzymać ten
prezent w rękach. Nie może odbiegać od nastroju, może mieć założone
na głowie rogi renifera które miały by lampki jak choinka.
Bohaterka będzie dawać prezent chłopakowi, w tym momencie w kadrze
powinien się właśnie pojawić. Chłopak najlepiej żeby był ubrany
w gruby wełniany sweter w świąteczny deseń, np. biało-czerwony
z wzorami św. Mikołaja, świąteczną choinką i reniferami,
sweter musi podkręcać sielankę jaka tam panuje.
Emocje też muszą być przerysowane, bohaterka powinna tryskać radością
i miłością, zaś chłopak powinien cieszyć się z prezentu jak dziecko.
Scena będzie trudna do nakręcenia ze względu na synchronizację gry
aktorów z ruchem kamery. Będzie trzeba ją porządnie przećwiczyć żeby
wyszła dobrze. Ponadto ruch kamery musi być idealnie płynny, kręcenie
z ręki nie wchodzi w rachubę.
S4U1 Może być, nie mam specjalnych jakichś uwag. Ja tę scenę widzę w
klasie w czasie lekcji (nie wiem czy o to chodziło).
S4U2 Może być, naturalna kontynuacja poprzedniego ujęcia.
S4U3 Proponuję tutaj zmianę. Ruch kamery nie był by w prawo lewo, lecz
zbliżenie na twarz bohaterki, perspektywa trochę żabia.
Ujęcie zaczyna się od tego, że widzimy obie dziewczyny, obie są
szczęśliwe. Kamera zbliża się na bohaterkę więc ta druga znika z
kadru.
Ujęcie kończy się na zbliżeniu w którym widzimy bohaterkę
szczęśliwą, rozmarzoną, w skowronkach,
„Ach! Jakie to życie jest piękne i beztroskie!”.
Bohaterka wspomina siebie, więcej, wspomina siebie szczęśliwą, więc
kładł bym nacisk bardziej na to aby to ją pokazać w tym ujęciu. Poza
tym po tym ujęciu następuje powrót do rzeczywistości czyli kontrast
jej samej w jej wspomnieniach a tym jak jest aktualnie.
Wszystkie ujęcia retrospekcji proponował bym zrobić lekko rozmyte czy z jakimś takim efektem, raz: po to aby ukryć niedoskonałości, dwa: żeby podkreślić, że to są jej wspomnienia. To by nadało większy kontrast między rzeczywistością, która jest szorstka i prawdziwa, a jej wyidealizowanymi (jak w bajce) wspomnieniami.
Proponuję jeszcze zrobić płynne przejścia między scenami retrospekcji, chodzi o to by nie było ostrego cięcia między sceną 2, 3 i 4, tylko by obraz płynie przemieniał się w następny.
Tak ja to widzę.