opfit

TAŚMA ŚWIATŁOCZUŁA
Przezwiele lat technologia powstawania filmów nie
różniła się, co do zasady, od procesu opracowanego
w 1895 roku przez braci Lumie`re. Filmy kręcono na negatywowej
taśmie światłoczułej poruszającej się w kamerze
z prędkością 24 klatek na sekundę (od czasów
wprowadzenia filmów dźwiękowych, czyli od lat 30.
zeszłego wieku. Wcześniej kino nieme operowało 18
klatkami na sekundę). Następnie negatyw wywoływano
i kopiowano na taśmę pozytywową.
Ponieważ na planie kręci się o wiele więcej materiału
niż docelowa długość filmu, dlatego film należało
zmontować, używając kopii pozytywowej. Montażysta
posługiwał się metodą fizycznego cięcia i sklejania taśmy
filmowej. Na podstawie tak zmontowanego na taśmie
pozytywowej filmu ścinano i sklejano negatyw.
Ze zmontowanego negatywu robiło się następnie spójną
kopię pozytywową, zwaną interpozytywem lub duppozytywem,
która wykorzystywana była do naświetlania
finalnego negatywu filmu, zwanego dupnegatywem.
Jednocześnie dokonywano korekcji kolorystycznej
każdego ujęcia poprzezmanipulacje składowymi
RGB światła w kopiarce. Ten bardzo ważny proces
optymalizowano oddzielnie dla każdego ujęcia w celu
uzyskania spójności kolorystycznej w całym filmie lub
też zamierzonego efektu artystycznego. Z dupnegatywu
robiono następnie pozytywowe kopie pokazowe.
Warto zauważyć, że taśma filmowa zużywa się podczas
kopiowania. Jeżeli dupnegatyw używany do robienia